| NeWTaRo's profile~ • ~ N e W T a R o ~ • ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 15 บ่นรอบปี~หลังจากที่อะไรอะไร
วิบากกรรมมันผ่านพ้นไป
ร่วมปีกับเหตุการณ์อันแสนเศร้าที่ทำให้เราหยุดอัพสเปซ
ก็ได้ฤกษ์ยามงามดีที่สมควรแก่การกลับมาให้ความสนใจกับมัน
============== -------------------------------------------
เกือบจะครบปีแล้วสินะ
ที่ไม่ได้มานั่งพิมพ์สเปซอย่างนี้
พอดีว่าเกิดเรื่องไม่น่าจดจำขึ้นเลยso sadจำต้อง ถอยห่างหายไปชิชะ
-----------
มาบ่นนี่ก็รอบปี
เรื่องบ่นเรื่องล่าๆเลยดีกว่าจมปลักกับเรื่องเดิมๆมันไม่ดีหรอกนะ
ว่าด้วยเรื่องของกีฬาสี
กีฬาสีปีนี้สุดจะอัปรีย์ แสตนไม่มีห่าไรเลย อ่อนด๋อยคอดๆ
เสื้อกีฬาสีอีกทั้งของ รร ทั้งเสื้อ สตาฟสี สุดจะอุบาทชาติชั่ว รุสึกเสียดายตังกับมานจริงๆ
= ='' เฮ้อ~
=========
บ่น การงานนนน
วิ ชา การ งาน อา ชีพ เป็นอารายที่แบบว่า ... มากมาย
โดยเฉพาะกับครูผู้สอน
สุดจะอดรนทนได้
ป้าตุ่มสุดเฮี้ยวเคี่ยวจิต
หากจะเปรียนกับตัวละครในนวนิยาย
คงไม่พ้น ศจ อัมบริจด์ ในแฮรี่พ๊อตเต้อ
เหอๆ ป้าเรื่องมากหนึ่งหน่วยนั่นเอง
========
---
บ่นเรื่องไปเรียนเมืองนอก
เฮ้อ~
ช่วงนี้ใครๆก้อไปเมืองนอก
สุดจะอิจฉา
ใจนึงก็เหงานะ
เพื่อนๆหายหน้าหายตาไป
แต่ทำไงได้
เราต้องยินดีกะเขาแหละ
เปนโอกาสที่ดีนะที่ได้ไปเรายังอยากเลย
แต่ไม่มีตัง
ถ้าถามว่าอยากไปเรียนที่ไหน
นุ้งนิวก็จะต้องตอบว่า นิวซีแลนด์
แต่ถ้าถามว่าอยากเที่ยวที่ไหนขอตอบว่า ยุ่น แทนละกันนะ >w<
=========
พอก่อนละกันวันนี้เอาแค่หอมปากหอมคอ
ไว้วันหลังจรีเทิร์นมาบ่นใหม่นะต๊ะ ~ บุ๊ยบุย >w<
November 18 เหงา~Lonely So.. Stressfulช่วงนี้เหงาจัง
รู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย
ใครคนนั้นหายหน้าไปนาน
วันนี้ครบ1อาทิตย์พอดีที่ไมได้ติดต่อกัน
คิดถึงมาก
"ใจคิดถึงตรึงจิตพิศมัย ดวงฤทัยร่ำร้องเสียงซ้องแซ่ รักร้องเรียนเรียกร่ำจำรักแท้ ถึงใจแม้ม้วยหมายมลายเชิง"
แต่งเองนะนี่ ไม่รู้แต่งได้ไง
ไม่ค่อยอารมณ์บ่นเล่าอะไรให้ฟัง
ตั้งใจเอารูป"ก้อนมาให้ดูเท่านั้นเอง"
มันใหญ่หลายรูป
ลิงค์อัลบั้มไปดูละกัล
เซ็ง เหงา เบื่อ เครียด
~ • ~ N e W T a R o ~ • ~
November 02 Myositis Ossifican ภาค 3 - 4 - 5 และ จบตอน "Myositis Ossifican ที่ไม่ใช่ Myositis Ossifican "หลังจากที่ไม่ได้อัพมานานแสนนนนนนน นาน ก็เลยจะมาเล่าภาคต่อๆ พร้อมด้วยตอนจบหักมุม
--------------
ภาค 3
--
สรุปแล้วเราก็ไม่ได้ดมยาสลบ
กร๊ากโดนหมอกล่อม
หมอบอกว่าถ้าดมยาจะทำให้คลื่นไส้ อาเจียน กินไม่ลง
และยังSafeน้อยกว่าบล๊อคหลัง
เนื่องด้วยวันที่จะผ่าต้องอดอาหาร
ทำให้วิญญาณตะกละเข้าสิง(ก็มันหิวนินา- -)
เลยตามมีตามเกิด
นอนกุ้งขดแล้วจิ้มหลัง
ซักพักท่อนล่างขยับไม่ได้เลยไม่รุสึกอีกตะหาก
แต่ท่อนบนสั่นอย่างกับ จ้าวเข้า
จนหมอเอายากล่อมมาฉีดก็สงบขึ้นหน่อยแต่
><
ตาเห็นหูได้ยิน ปากพูดได้
โชคดีที่เค้าเอาคล้ายๆผ้ามาถมๆกั้นไม่ให้เห็นไม่งั้นช๊อคตาย- -
ก่อนผ่าก็จะเอาปลอกนิ้ววัดชีพจรสวม
ติดแผ่นวัดคลื่นหัวใจ
เอาท่อออกซิเจนสอดจมูก(ไม่ใช่เครื่องช่วยหายใจครอบปาก แต่เป็นท่อสายยางเล็กแยกปลาย พ่นลมฟู่ๆ)
ตอนเค้ากระเทาะไอก้อนออกมาอ่ะจะรู้สึกกึกๆหยองน่าดู><
จนเสร็จแล้วก็ได้แผลมา1แผลแถมด้วย ขวดเดนติดท่อติดตัว1ขวด(ไว้ถ่ายเลือดจากแผลผ่าตัดที่ตกค้าง)
เค้าก็จับเรามาไว้ที่ห้องพักฟื้น
ก็ใส่ปลอกนิ้วอีก แล้วก็เครื่องวัดความดัน แบบAuto
เป็นช่วงๆ(หลินฮุ้ย)ไป
ซักพักยาหมด ก็ต้องทึ่ง
ความเจ็บปวดพุ่งพล่าน
แงTwT
ตอนนอนอ่ะไม่เท่าไร่
ตอนเค้าจะย้ายนิวกลับไปห้องผู้ป่วยโคตรเลยอ่ะเค้าจะใช้
แผ่นกระดานสอดระหว่างเตียง
แล้วจับลาก
โคตรรรรรรร เจ็บอ่ะ
มาถึงห้องต่อมน้ำตาแตกกระจาย
มันเจ็บจริงๆนะตอนย้ายอ่ะ
T_T
ปรากฏว่าที่ยอมบล๊อคเพื่อกินกลายเป้นกินไม่ลงเลยทีนี้เจ็บจนไม่อยากกินไรละ
นอนก็ไม่หลับ
สุดท้าย....ต้องขอมอร์ฟีน- -
แล้วก็ค่อยๆๆๆๆหลับได้- -
-----------------------------------------------------------
ภาค 4
---
หลังจากนั้นมา
ช่วง3วันแรกก็ต้องขอมอร์ฟีน- -
เวลาขยับตัว เช็ดตัว เปลี่ยนผ้าปูที่นอน ทรมาณโคตรๆ
ผมก็ไม่ได้สระ- -แข็งเชียว
ทั้งเบื่อทั้งเปื่อย
ที่สำคัญคือมันไม่ขี้!!
แบบว่าไม่ปวดเลยอ่ะ
เพราะว่าลำไส้ไม่ขยับนอนเฉยๆ
เกือบโดนสวน - -
สุดท้ายก็ล่อยาระบายก่อน- -
ช่วงวันที่4เดินได้แต่เป๋ชิบ
แล้วไอสายเดนเนี่ย
สุดยอดตัวทำเจ็บเลย
เพราะสายมันจะไปเขี่ยๆข้างใน ทำให้เจ็บโคตร
หมอก็จะมาทำแผลให้ทุกวัน
ประมาณวันที่ 5 ก็เอาเดนออก
นอนครบอาทิตย์ก็ได้กลับบ้านพอดี ค่อยยังชั่ว
------------------------------------------
ภาค5
---
กลับมาอยูบ้านช่วงแรกๆก็ยังลำบากอยู่ดีต้องเช็ดตัวอีกด้วย
อาบน้ำไม่ได้โสโครกชิบ
แต่สปิริตสูงกลับบ้านได้3วันเลิกใช้ไม้เลยเดินสด(เป๋ๆ)
555+
ก็ผ่านพ้นไปเปิดเทอมวันแรกก็ไม่หยุด สปิริตสูงไปเลย555+
แต่ก็นะพอ่ก็ไปรับไปส่งอ่ะ(ขืนขึ้นรถใต้ดินนี้ไม่ไหว- -)
จนกระทั่งเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา(30/10)
ก็ไปตัดไหมมาละเจ็บ- -
X Ray กระดูกเชิงกราน แหว่งเลยง่ะO_o!!ไอก้อนนั่นมันดันเข้าไป- -
แต่หมอบอกว่าไม่ใช่ส่วนสำคัญที่รับน้ำหนักเลยไม่มีปัญหาไร แล้วก็บอกว่านานๆไปก็จะสร้างมาใหม่
เฮ้อโชคร้ายแสรดดดดดดดดดดดดดด
-----------------------
ตอนจบหักมุม
!!
หลังจากได้ผลตรวจจากLabมาแล้ว
มันไม่ใช่ Myositis Ossifican
!!เพราะการตรวจมันไม่ใช่ก้อนเนื้อเยื่อ
แต่มันคือถุงน้ำที่เป็นก้อนกระดูกหินปูน(แนวๆ Bone Seed)
ซึ่งหมอบอกว่า หาข้อมูลเกี่ยวกับโรคไม่เจอด้วย!!
แสรดดดดดดด กรุเป็นเหรี้ยไรวะเนี้ยยยย
แต่หมอแกยืนยันนั่งยันมาว่า ไม่ใช่มะเร็งชัวร์
หมอบอกว่าจะส่งรีพอตไป ฯเมกาอีกที ดูว่าcaseนี้มันเคยเกิดขึ้นหรือเปล่า
ฉานอาจเป้นรายแรกของโลกเชียวนะO_o!!
ถ้าเป็นจริงจะได้Nobelมั้ยเนี่ยกร๊ากกก
ให้ตายเถอะ!!
แล้วหาสาเหตุการเกิดไม่ได้ด้วยอ่ะ(เพราะโรคไม่ตรงกับที่คิดไว้ตอนแรก)
สรุปแล้ว!!!
มันอาจเกิดโดยไร้สาเหตุ ทำไงดีวันดีคืนดีมันเป็นอีกซวยตาย
เฮ้อโชคร้ายจริงๆเลยกรู
หมอนัดครั้งต่อไป 23 เมษาปีหน้าโน่น
ป่านโน้นคงรุแระล่ะบทสรุป
เหอๆ
รูปก็มีนะ แต่มันอยู่ โน้ตบุค
พอดีนี่ใช้PC >,<
วันวันหลังจะเอามาลงให้ชมกัน><
หยองๆ
วันนี้เมื่อยมือแระ
ไปดีก่า
บั๊บบายจ้า
~ • ~ N e W T a R o ~ • ~
October 11 ว่าด้วยเรื่องของ...."Myositis Ossifican" ( ภาค 2 )อืม....มาบ่นๆ
พรุ่งนี้แล้วล่ะวันพฤหัสฯที่12 ต.ค.
อ่ะนะ- -
เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อวันจันทร์ไปหาหมอมาละสรุปก็12ต.ค.
ขึ้นเขียง
กลัวชิบหอง
แต่ช่วยไม่ได้อ่ะนะ
ทำใจแล้วกันTwT
เดี๋ยวจะเอารูปมาให้ดูกัน(จะมีใครอยากดูมะ?)
---
เหอๆ วันจันทร์ที่ผ่านมาก็ได้รู้ความจริงบางอย่าง
หมอบอกว่าเอาฟิล์มเราไป สอนหล่ะเพิ่งจะรู้- -
หมอเจ้าของไข้เราเค้าเป้นอาจารย์หมออีกทีนึง
เหอๆ
ได้เป็นอาจารย์ใหญ่(แต่ยังไม่ตายนะ- -)ตั้งแต่อายุ12เลยแฮะ(คือฟิล์มมันตั้งแต่2ปีที่แล้วอ่ะเป้นตั้งแต่อายุ12ผ่านมา2ปีถ่ายX-Rayไปเกือบ10รอบแล้ว- -MRIอีก2)
อีกเรื่องก็คือ
พ่อมาเล่าให้ฟัง
คือก่อนที่จะได้หมอคนเนี้ย
หามาแล้ว2คน - -
แรกเลยไปหาที่ วิภาวดี
หมอบอกอะไรข้อต่อสะโพกอักเสบ แล้วก็เอ้อๆอ้าอยู่ได้ตั้งนานสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร- -ไม่หายซะที
เลยย้ายไป นนทเวช
หาหมอคนที่2 คนนี้แหละตอนแรกที่เค้าตรวจรู้ว่ามีก้อนอยู่อ่ะ
เค้าแอบไปบอกพ่อแม่เราว่า "อาจ"จะเป็นมะเร็งแต่เค้าก็ยังไม่ฟันธงอ่ะนะ
นิวคุงถูกปิดเงียบ
พ่อเพิ่งมาเล่าให้ฟังวันจันทร์ว่าตอนแรกโดนนึกว่าเป็นมะเร็ง
ต่อจากนั้นเค้าก็เลยโอนเราให้หมอคนที่3(ปัจจุบัน)คนนี้เค้าเก่งทางด้านนี้โดยเฉพาะมีประสบการณ์เกี่ยวกับโรคเนี้ยมาแล้ว
เลยรอดไปว่าไม่ใช่มะเร็ง(เกือบโดนตัดขาแล้วมั้ยล่ะ- -)
สุดท้ายก็ทำMRIจนยืนยัน นั่งยัน นอนยันได้ว่ามันคือMyositis Ossificanแน่นอน
ชื่อโรคย๊าวยาว- -
-------------
กลับมาเรื่องผ่าตัด
หมอบอกว่า 2อาทิตย์ถึงจะตัดไหม แล้วก็หายดี100%
อาทิตย์แรกห้ามอาบน้ำ- -โสโครกแย่เลยอ่ะถึงจะเช็ดตัวก็เหอะ- -
3วันแรกจะเจ็บแผลผ่าตัดTwT
หลังจากผ่าตัดต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาล 3วันอย่างน้อย อย่างมาก1อาทิตย์ขึ้นกับตัวเราเองหายเร็วหายช้า
แต่ถ้าจะให้หายชัวร์ๆคือ2อาทิตย์
แล้วตัดไหม
แต่2อาทิตย์มันไม่ทันแน่ๆกับวันเปิดเทอม 24 ต.ค.อ่ะ- -
แต่หมอบอกว่าอาทิตย์เดียวก็เดินได้แล้ว
แล้วนิวก็อยากไปด้วยอ่ะ*-*อิอิ
เพราะงั้นก็จะไปไง
เอาน่า
หมอบอกว่าช่วงอาทิตย์ที่2ก็จะเจ็บเหมือนเจ้บแผลธรรมดา(เอาเป็นว่าน้อยกว่าตอนเจ็บเกิดก้อน2ปีที่แล้วอ่ะ)
เหอๆก็หายห่วงนะเมื่อ2ปีที่แล้วช่วงนั้นใกล้สอบด้วยอ่ะเลยต้องดันทุรังไปเหอๆ
ทรมาณโคตรTwT
แต่ถ้าเจ็บน้อยกว่านั้นก็โอเคอ่ะนะ
--------------
บ่นๆแค่นี้ละกัลวันนี้
ขอไปนั่งทำใจก่อนเหอๆ
อ้อหมายกำหนดการ พรุ่งนี้
ต้องอดน้ำ+อาหารตั้งแต่00.00น.คืนนี้
แล้ว
คือไป รพ.8โมงเช้า
ตรวจเลือด
แล้วค่อยกินข้าวเช้า
ต่อจากนั้นก็อดไปเลยเจาะน้ำเกลือแทน
จนเย็น6โมงหรือดึกกว่า
ก็เข้าผ่า
ใช้เวลาประมาณ1-2ชม.
มี2ทางเลือก
1.บล๊อคสันหลัง
2.ดมยาสลบ
นิวเลือกข้อ2ดีกว่า- -
แบบว่ากลัวอ่ะเบอร์1คือมันจะชา+ขยับไม่ได้แค่ท่อนล่างอ่ะท่อนบนปกติอ่ะไม่ไหว หยองเกิน
สู้หลับไปเลยดีกว่า- -
แต่จริงๆแล้วบล๊อคหลังมันก็เซพกว่าอ่ะนะ*-*
เหอๆแต่ไม่หวายอ่ะเด๋วช๊อค
ไปดีกั่วเหอๆบ่นมากแระ
บั๊บบายค้าฟ
~ • ~ N e W T a R o ~ • ~
September 30 ว่าด้วยเรื่องของ .... "ปิดเทอมแล้ว*-*"หวัดดีคัฟ
ไม่ได้มาอัพนานพอตัว
ขี้เกียจนี่นายุ่งๆด้วยแหละ
เพิ่งสอบเสร็จมา
ก็โอเคอ่ะนะ^^"
ช่วงนี้อารมณ์เรื่อยๆ
คงเครียดมั้ง
ใกล้ถึงวันนั้นแล้วนี่
วันที่...9 ตุลาฯ
หืม?
วันนั้นมันทำไมเหรอ
มันเป็นวันที่ หมอนัด
ไปเตรียม..."ผ่า"
เซ็ง....
เรื่องมันมีอยู่ว่า...
เมื่อตอน ม.1 ตอนนั้นไปกระแทกไรไม่รู้อย่างแรง
สะโพกด้านซ้าย มีเลือดออกในกล้ามเนื้อ
จนเป็นลิ่มเลือด
....
จำได้แม่นเลย
ตอนนั้นช่วงสึนามิ
ต้องไปนอนแหง่วอยู่ รพ. 1อาทิตย์เต็มๆ
หมอบอกว่าไอ้โรคนี้ไม่ได้เป็นกันทุกคนนะ
คล้ายๆกับเป็นลักษณะประจำตัว เป็นคล้ายๆกับว่า
ความแข็งแรงของเนื้อเยื่ออ่ะ
....
ชื่อโรค ไม่มีภาษาไทย หมอบอกว่าชื่อ " Myositis Ossifican "
อ่านว่า ไม-โอ-ไซ-ติส ออส-ซิ-ฟิ-แคน
ชื่อแปลกๆนะ
หมอให้ทิ้งไว้2ปีให้ลิ่มเลือดกลายเป็นหินปูนแล้วค่อยผ่าออก
นับตั้งแต่นั้นมา
เราก็ต้องไปหาหมออยู่ประจำๆ
เหอๆ หลายคนคงไม่เคย เข้าMRI
เราเคย2ครั้ง เผลอๆอาจจะมีครั้งที่3
เหอๆมันไม่หนุกหรอก
โคตรทรมาน
ทั้งร้อน เมื่อย เสียงดังด้วยขนาดอุดหูแล้ว ต้องนอนท่าเดิม เกือบชั่วโมง แถมห้ามหายใจแรง
กลัวจังเลย วันที่ 9 เนี่ย...........
---------------------------------------------------------------
ปิดเทอม...
ปิดเทอมอีกแระ
จะดีใจดีมะอ่ะ
มันเซ็งๆแฮะ
เบื่ออ่ะ
แถมมีเรื่องผ่าตัดอีก
ยิ่งแย่
เง้อ~~~
..................................................
ไม่มีไรให้บ่นมากวันนี้
เอาแค่นี้ดีก่า
พอหอมปากหอมคอ
วันหลังจะมาบ่นใหม่
ปิดเทอมแล้วคงบ่นมากขึ้น
อิอิ
~ • ~ N e W T a R o ~ • ~
|
||||||
|
|
