บุคคลนั้นจะประสบความสำเร็จหรือความล้มเหลวใน

ชีวิต มีตัวอย่างอันมากมายที่แสดงให้เราเห็นว่า นักเรียนที่มีผลการ

เรียนยอดแย่ในโรงเรียนกลับกลายเป็นอัจฉริยะได้ในที่สุด ซึ่งหนึ่งใน

ตัวอย่างที่มีชื่อเสียงที่สุด และเป็นผู้สร้างขวัญและกำลังใจให้แก่บรรดา

นักเรียนที่โหล่ของชั้นเรียนก็คือ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ หรือ

ที่เรารู้จักกันในชื่อภาษาอังกฤษว่า อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ บิดาแห่ง

ทฤษฎีสัมพันธภาพอันลือลั่น ผลการเรียนของไอน์สไตน์ช่างต่ำต่อย

น้อยหน้าเพื่อนร่วมชั้นเสียจริงๆแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมิได้หมายถึงว่าเขามี

ไอคิวต่ำหรือขาดความเฉลียวฉลาดแต่อย่างใดหากแต่เขาก็เหมือนนัก

เรียนทั่วโลกทั้งในอดีตและปัจจุบัน นั่นคือ เขาไม่เข้าใจว่า

ทำไมเขาจึงต้องจำใจเรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่สนใจใคร่รู้ด้วย

ไอน์สไตน์ในวันเด็กนั้น นอกจากจะมิได้ฉายแววอัจฉริยะ

ใดๆให้ปรากฏแล้ว เขายังเป็นเด็กที่มีพัฒนาการค่อนข้างช้า เขาฝึก

พูดได้ช้ากว่าเด็กคนอื่นๆ จนบิดามารดาเกรงว่าเขาจะกลายเป็นเด็ก

ไม่สมประกอบ และเมื่อเขาสามารถพูดได้แล้ว เขายังพูดออกมาได้

อย่างยากลำบากและพูดเป็นคำพยางค์เดียวเสียเป็นส่วนใหญ่ นอก

จากนี้ เขายังชอบอยู่นิ่งๆ ไม่ชอบเคลื่อนไหวร่างกาย เช่น

การวิ่งหรือการกระโดดดังเช่นที่เด็กๆ ในวัยเดียวกันมักโปรดปราน

ไอน์สไตน์ถูกส่งเข้าไปเรียนในโรงเรียนประถมคาธอลิคที่เมืองมิวนิค

ซึ่งเขาเป็นเด็กเชื้อสายยิวเพียงคนเดียวในชั้นเรียนของเขา ต่อมาเมื่อ

เขาอายุได้ 11ขวบ เขาได้เข้ารับการศึกษาในโรงเรียนมัธยลุยท์โปลด์

อย่างไรก็ตาม เขามีความรู้สึกต่อต้านการเรียนในระบบโรงเรียนตั้งแต่

แรกเริ่ม เขาได้กล่าวในภายหลังว่า '...ข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่าบรรดาครู

ในโรงเรียนประถมและมัธยมทำตัวอย่างกับเป็นนายร้อยหรือนายพัน

ในกองทัพ..." วิธีการสอนที่ครูยุคนั้นชอบใช้ คือการใช้ความกลัวและ

การใช้กำลังทำให้เขาหมดสนุกในการเรียนซึ่งเขาวิจารณ์ว่า "...พวก

ครูเหล่านี้ ทำให้ความยินดีที่จะเรียนความอยากรู้อยากเห็น และ

ความกระตือรือร้อนที่จะค้นคว้าสิ่งต่างๆสูญสลายไปหมด คนสมัยนั้น

เข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวงที่คิดว่า การให้การศึกษาด้วยวินัยและกฎ

เหล็กต่างๆ เป็นการส่งเสริมให้การเรียนดียิ่งขึ้น ข้าพเจ้าคิดว่า

สัตว์กินเนื้อทั้งหลายก็คงหมดอารมณ์อยากกินอะไรทั้งสิ้น หากเราจะ

ใช้แซ่หวดบังคับให้มันกินอาหารอันโอชะที่วางกองอยู่ตรงหน้ามัน..."

ไอน์สไตน์ทำคะแนนได้ดีเสมอในวิชาวรรณคดี และคณิตศาสตร์ซึ่ง

เป็นวิชาที่เขาสนใจ แต่เขาจะไม่ชอบวิชาด้านภาษาและประวัติศาสตร์

ซึ่งผลคะแนนก็พลอยตกต่ำตามลงไปด้วย และเขาก็ไม่เคยอำพราง

หรือเสแสร้งให้ครูเห็นว่าเขาเกลียดชังวิชาเหล่านี้ การแสดงออกของเขา

ทำให้บรรดาครูทั้งหลายหัวเสียอย่างยิ่ง ครูคนหนึ่งถึงกับเคยพูดกับ

เขาว่า "...มันคงจะดีนะ ถ้าเธอไปจากที่นี่เสียได้..."

และเมื่อไอน์สไตน์ตอบว่า"...แต่ผมยังไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนี่

ครับ..."ครูคนนั้นกลับขู่ตอบมาทันทีว่า"...ก็คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่า

การต้องไล่เธอออกไปจากโรงเรียนแต่ก็ไม่แน่นะ มันอาจเกิดขึ้นได้สัก

วัน หากเธอยังทำท่าเฉยชา หรือนั่งฝันหวานในห้องในขณะที่พวก

เราพยายามสอนให้เธอรู้อะไรบ้าง ท่าทีของเธอมันทำลายความ

เคารพนับถือที่นักเรียนควรจะมีต่อครูบาอาจารย์..."

คำว่า"ความเคารพนับถือ" ที่ครูบอกเขานั้น ในสายตาของไอน์

สไตน์ มันคือการทำลายเสรีภาพ และเขายังคิดว่า วิธีการบังคับและ

การใช้อำนาจบาตรใหญ่ในโรงเรียน ทำให้นักเรียนสูญสิ้นความเป็น

ตัวของตัวเองเป็นระบบที่สร้างมนุษย์กึ่งทาส วิชาที่เขาเกลียดชังที่สุด

คือวิชาพละศึกษา ที่จะใช้วิธีการออกกำลังของพวกทหารมาใช้ฝึกนัก

เรียน ทำให้เขามีทัศนคติในแง่ลบต่อทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับทหาร

เขาไม่อยากจะคิดเลยว่า สักวันหนึ่งเขาก็จะต้องไปเกณฑ์ทหารด้วย

เหมือนกัน เขาแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า เมื่อบิดาของเขาเข้า

มาบอกเขาว่าธุรกิจของครอบครับกำลังจะล้มละลาย และทั้งครอบครัว

จำเป็นจะต้องย้ายไปอยู่ที่มิลาน การต้องย้ายที่อยู่ไปต่างประเทศ เป็น

หนทางที่ช่วยให้เขารอดพ้นจากโรงเรียนที่แสนน่าเบื่อ และการต้อง

ไปเป็นทหาร ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่า แต่แล้วเขาก็แทบเข่าอ่อน

เมื่อบิดาของเขากล่าวต่อไปว่า ทั้งครอบครัวนั้นมิได้หมายถึงไอน์

สไตน์ด้วย เขายังต้องอยู่ที่โรงเรียนที่มิวนิคต่อไปอีกอย่างน้อยหนึ่งปี

จนกว่าเขาจะจบมัธยมปลาย

เขาจึงถูกทิ้งให้อยู่ที่มิวนิคแต่เพียงผู้เดียว และต้องทน

ทรมานอยู่ในโรงเรียนเดิมต่อไป ในที่สุดเขาก็คิดแผนการอันแยบยล

ขึ้นมาได้ เขาได้ขอให้เพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งมีบิดาเป็นแพทย์ ให้ช่วยออก

ใบรับรองแพทย์ยืนยันว่า เขาเป็นโรคเส้นประสาทกระทบกระเทือน

อย่างแรงและต้องไปพักฟื้นกับครอบครัวที่อิตาลีเป็นเวลาอย่างน้อย

ครึ่งปี ทางโรงเรียนก็อนุญาตให้เขาพักการเรียนได้อย่างไร้ปัญหา

การศึกษาตามระบบโรงเรียนของเขาจึงเป็นอันว่าสิ้นสุดลงชั่วคราว

แต่เขาก็รอบคอบพอที่จะขอให้ครูวิชาคณิตศาสตร์ของเขาช่วยออกใบ

รับรองความเป็นเลิศทางคณิตศาสตร์ให้แก่เขาเสียก่อน ซึ่งต่อไปจะ

ช่วยให้เขาได้เข้ารับการศึกษาในโรงเรียนที่มุ่งเน้นการเรียนด้า น

คณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ชั้นสูงได้อย่างสะดวกในเวลาต่อไป

หลังจากไปพักผ่อนกับครอบครัวที่มิลานได้ไม่นาน บิดาของ

ไอน์สไตน์ได้กระตุ้นให้เขาเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนโปลีเทคนิคแห่งซู

ริค ซึ่งในช่วงเวลานั้นจัดว่าเป็นโรงเรียนด้านเทคนิคชั้นสูงที่มีชื่อเสียง

ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรปกลาง และที่สำคัญสำหรับเขา คือ เขาสามารถ

เข้ารับการศึกษาได้โดยไม่ต้องมีประกาศนียบัตรมัธยมปลาย แต่เขา

ยังต้องสอบเข้าให้ได้ก่อน ซึ่งแน่นอนว่าเขาสอบตก แม้ว่าคะแนนวิชา

คณิตศาสตร์ของเขาจะสูงส่งเกินหน้าผู้สมัครคนอื่นๆ แต่เขากลับได้

คะแนนตกต่ำในวิชาด้านภาษา สัตวศาสตร์ และพฤกษศาสตร์ เขาได้

กล่าวไว้ในภายหลังว่า "...ที่ข้าพเจ้าต้องสอบตกนั้นน่ะ ข้าพเจ้าว่าก็สม

ควรแล้ว..."

           ชะตาชีวิตลิขิตให้ไอน์สไตน์ต้องสอบตกเอนทรานซ์เมื่อ

อายุ 16 ปี แต่เขาก็กลับกลายเป็นศาสตราจารย์เมื่ออายุ 34 ปี และ

เมื่อเขาอายุได้ 42 ปี เขาก็ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ เนื่องจาก

ค้นพบทฤษฎีควันตัมอันโด่งดังที่สุดในศตวรรษที่ 20 ของเขานั่นเอง

        "ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่เก่งที่สุดเสมอและไม่มีคำว่าสายที่จะเปลี่ยนแปลง"แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนที่สอบตกเอนทรานซ์จะได้เป็นศาสตราจารย์ดังนั้น"สิ่งที่สำคัญคือไม่ต้องเก่งที่สุดแต่ทำให้ดีที่สุด"

The Goal is " Do our best "